دزدی علمی (Plagiarism) در ایران

صحبت درباره سرقت علمی و ادبی، یا کپی برداری از مطالب سایت‌ها و وبلاگ‌ها و مطالبی که برای تهیه شدنشون زحمت زیادی کشیده شده شاید امروزه مقداری عادی باشه! همه خیلی عادی با این موضوع برخورد میکنند و این موضوع خیلی روزمره تلقی میشه. من هم در این باره نمیخوام حرفی بزنم، همه گفتنی ها بارها گفته شده و هر کس پندپذیر بوده تابحال حتما مراجع و منابع مطالبش رو در جایی از نوشته اش منعکس میکرده. که حضرت مولانا چه زیبا گفته:« دانه معنی بگیرد مرد عقل» ! اما صحبت من :
«دوست داشتم دوباره برگردم دانشگاه، به همین دلیل تصمیم گرفتم کنکور ارشد شرکت کنم و برحسب علاقه‌ام به علوم کامپیوتر توی این گروه آزمایشی شرکت کردم، یکی از درسهای گرایش «معماری کامپیوتر» درس VLSI هست، که البته به دلیل اشتراکات مهندسی الکترونیک و معماری کامپیوتر توی این گرایش شرکت میکنم. برای منبع درسی کتاب «طراحی VLSI دیجیتال» پیشنهاد داده میشه، خب ! تا اینجا هیچ مشکلی نیست و من این کتاب رو تهیه کردم! اما فصل دوم کتاب بصورت کامل بازنویسی شده‌ی ( بخونید تغییر فعل انتهایی جملات و کشیدن دوباره شکلها) فصل دوم کتاب «طراحی مدارهای مجتمع CMOS آنالوگ» هستش ! بدون حتی تغییر در مفاهیم و یا تغییر اساسی در جملات . فقط بعضی از جملات که توضیحات درباره دیوایس های آنالوگ بوده حذف شده! متاسفانه خبری از ارجاع به این کتاب نیست و در مراجع اسمی ازش نیامده! البته احتمالا نویسندگان این کتاب چیزی رو ننوشته اند و بقیه فصول رو هم به همین طریق از کتابهای دیگه ای کپی پیست کرده اند! و صد البته فکرش رو هم نمیکردند کسی که قبلا توی دوران تحصیلش کتاب معروف دکتر رضوی رو خونده باشه گذرش به کتاب اینها بیفته که پته‌شونو اینجور روی آب بریزه.»
اما چرا؟
یک نگاه به آیین نامه ارتقاء مرتبه علمی اساتید دانشگاه جواب این سوال منه ! معیارهای ارتقاء اساتید مشکلات جدی داره و چاپ کتاب جدید نمره بالایی در این ارتقاء داره ! در حقیقت اساتید ما حتی اصلی ترین کار خودشون که تولید علم هست رو فراموش کرده اند و دست به کپی علم میزنند!
پس بجای اینکه دائم از کیفیت نامطلوب محصولات خودروسازی های ایرانی بنالیم! یا از راه اندازی نشدن هیچ قطار سریع السیر یا کارخانه های پیشرفته در زمینه الکترونیک و کامپیوتر یا باقی صنایع ناراحت باشیم، باید یک بازگشت به درون داشته باشیم و به جای بقیه خودمون رو مقصر بدونیم! وقتی دانشگاه ما در تولید علم هیچ حرفی برای گفتن نداره، صنایع ما بار سنگین تحقیقات علمی و توسعه به استانداردهای بالاتر رو نمیتونه به دوش بکشه و باید با خرید تکنولوژی ( در بهترین حالت) یا تولید تحت لیسانس شرکتهای دیگه روزگار بگذرونه !

Leave a Comment

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *